Author :: *Reiiiii OR Jeiy*
Title :: Begining & Last Luv
Characters :: Lee Hyukjae X Seo Reawon X Hankyung

ถ้าคำว่ารัก...มันทำให้ผมเจ็บปวดขนาดนี้ ผมยินยอมที่จะไม่รักดีกว่าที่จะรัก เพราะตอนนี้...คนที่ผมรัก เค้าก็ไม่ได้อยู่บนโลกแบบนี้อีกแล้ว ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับผมด้วย และผมคงเป็นคนที่โง่ที่สุด โง่มากๆเลยที่ไม่รู้ว่าเธอนั้นก้รักผมเหมือนที่ผมรักเธอ ทำไมพระเจ้าสร้างให้คนที่ผมรักคู่กับความตาย ทำไมไม่สร้างขึ้นมาให้คู่กับผมล่ะ ผมไม่เข้าใจ เธอก้คงไม่เข้าใจสินะ...เรวอน

.............................

...............

.......

..

พี่ฮยอกแจ...เหนื่อยมั้ยเอ่ย? คอนฯวันนี้เป็นไงมั่งง่ะ เสียงใสๆของเรวอนดังขึ้น เธอเดินเข้ามาหาผมซึ่งเพิ่งกลับจากคอนฯพร้อมๆกับเพื่อนๆ

โฮ้วเย้..หน้าอย่างพี่เนี่ยนะจะเหนื่อย ไม่มีทาง 555+ ผมหัวเราะ...ใช่!! ผมไม่เหนื่อยหรอก แค่ได้เห็นหน้าคนๆนี้คนที่ผมรัก ความเหนื่อยทั้งหมดก้หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว

อื้ม!!...อย่าโม้นะ หุๆ เรวอนหัวเราะน้อยๆ ท่าทางการหัวเราะของเธอทำให้ผมอยากจะยิ้มตาม

วันนี้พี่ฮยอกแจอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับเรวอนนะ...เล่นอิเล็กโทนเพลง MYLOVEให้เรวอนฟังทีสิ เรวอนชอบมากเลย ^ ^

อ่อ...สัญญาที่พี่ให้กับเรวอน พี่ไม่มีทางลืมหรอกนะ ผมยิ้มแล้วเดินนำหน้าเรวอนไปที่อิเล็กโทนตัวเดียวของห้องนี้

ผมเริ่มบรรเลงเพลงที่เธอขอ...เพลงที่เธอและผมชอบที่สุด ไม่ใช่อะไรหรอก...เพราะผมฝึกเพลงนี้อยู่เพลงเดียวต่างหาก ฝึกที่พร้อมจะเล่นให้คนที่ผมรักที่สุด แม้ว่า...คนที่ผมรักเค้าจะไม่รู้ก็ตาม ว่าคนๆหนึ่งคนนี้ คนที่ไม่มีค่าอะไรเลยกำลังหลงรักเค้าจนหมดหัวใจ

An empty street
An empty house
A hole inside my heart~
I'm all alone and the rooms are getting smaller ผมได้ยินเสียงเพลงที่เธอร้องพร้อมกับผม นานเท่าไหร่แล้วนะที่ผมเอาแต่ยุ่งกับงาน ไม่เคยได้ฟังเพลงที่เธอร้องซักทีแต่ผมก้ยินดีที่จะเล่นดนตรีเพลงนี้ให้เธอร้องทุกวัน แม้เธอจะไม่ขอผมให้เล่นให้ แต่ผมก้จะทำด้วยความเต็มใจ

เรวอน...ทำไมถึงชอบเพลงนี้ล่ะ!!? ผมถามหลังจากที่เล่นเพลง MY LOVEจนจบ...แล้วลุกขึ้นมานั่งข้างๆเรวอน

ก้เพราะเป็นเพลงของคนที่เรวอนรัก...ชอบที่สุดไงล่ะ เธอตอบด้วยหน้าตายิ้มแย้ม...อ่ะใช่!! เธอเคยบอกผมแล้วว่ามันเป็นเพลงของคนที่เธอรักชอบที่สุด...ทำไมคนนั้นถึงไม่ใช่ผมล่ะ

แล้วถ้าเกิดว่า...ยังมีคนอีกคนที่ชอบเพลงนี้เหมือนกันล่ะ เรวอนจะคิดยังไง จะรักเค้าคนนั้นหรือปล่าว? ผมถามอย่างอยากรู้คำตอบ โดยที่ความหวังกับคำตอบที่ผมอยากจะฟังมันจะเป็น 0 ก้ตาม แต่ผมก้เต็มใจที่จะรับมัน

ไม่หรอก...แม้ใครจะชอบเพลงนี้ยังไง มันก้แทนเค้าคนนั้นไม่ได้หรอก เธอตอบอย่างหนักแน่น...คงคิดถึงเค้าคนนั้นอยู่สินะ

ฮยอกแจ...เรวอน กินข้าวเร็ว พี่ทำข้าวผัดปักกิ่งอาหารโปรดของพวกนายเสร็จแล้วนะ พี่ฮันคยองเดินเข้ามาขัดบทสนทนาของผมกับเรวอน

โอเคคร้าป๊ะป๋า...เด๋วเรวอนจะไปเด๋วนี้แหละ อยากกินข้าวผัดของป๊ะป๋าจัง ^ ^ เรวอนรีบลุกออกไป...ผมรู้แล้วแหละว่า..ใครคือคนนั้นของเรวอน

ไปๆๆ...ฮยอกแจมากเร็วเด๋วข้าวจะเย็นแล้วไม่อร่อยไม่รู้ด้วยนะเว้ย!!! ผมพยักหน้ารับ ผมเองก้ชอบข้าวผัดปักกิ่งเหมือนกัน อะไรที่คนๆนั้นของผมชอบ ผมก้พยายามปรับตัวให้ชอบตามเค้าด้วย ถึงแม้จะรู้ว่าการชอบอะไรเหมือนกันนั้นแต่ไม่มีทางได้คู่ควร...มันเจ็บจนไม่สามารถเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้ แต่ผมก้เต็มใจที่จะยอมรับความเจ็บนั้น ด้วยตัวของผมเองจากคนที่ผมรัก

อีกไม่กี่วันแล้วสินะเนี่ย...เรวอนจะได้เป็น Super Junior คนที่ 14 อย่างสมบูรณ์ซะที พี่ลีทึกเอ่ยขึ้นมา...ทำให้ผมนึกขึ้นได้ทันที ใช่!!...เรวอนมาออดิชั่นเมื่อปีที่แล้วและก็ผ่านการออดิชั่นจึงทำให้ได้มาเป็น Super Junior คนที่ 14 ต่อจากคยูฮยอนนี่หน่า ทำไมผมถึงลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย

อีกไม่กี่วันต่อจากนี้ผมก็จะไม่ใช่สมาชิกที่อายุน้อยที่สุดอีกแล้วละสิเนี่ย เฮ้อ!! เหมือนผมจะแก่เลย ทุกคนเอาแต่หัวเราะกับคำพูดของคยูฮยอน เรวอนเองก้ท่าทางจะดีใจกับการต้อนรับในการเป็น SJ คนที่ 14 ในอีกไม่กี่วันที่จะถึงนี้ แต่ทำไม...ผมกลับไม่ดีใจเลยซักนิด

อ๊าาาาาา!!! ข้าวผัดปักกิ่งของป๊ะป๋าอร่อยที่สุดเลย เอาไว้เรวอนเป็น SJคนที่ 14 อย่างถาวรก่อนนะ ป๊ะป๋าทำให้เรวอนกินทุกวันเลยได้มั้ย? เรวอนหันหน้าไปทางพี่ฮันคยอง...การที่ผมไม่ดีใจคงไม่ผิดใช่มั้ย? ถ้าเธอได้เป็นสมาชิกในวงแล้วเธอก็จะได้อยู่กับคนที่เธอรักซึ่งคนนั้นไม่ใช่ผม แล้วเธอก้จะลืมผม...ลืมคนๆนี้ที่อยู่ข้างๆเธอ ลืมเพลง MY LOVE ที่ผมเล่นให้เธอฟังทุกวัน แต่เธอนั้นคงจะดีใจและไม่คิดถึงเรื่องนี้ต่อไป

ได้สิ...ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ถ้าเรวอนชอบกิน ป๊ะป๋าก้จะทำให้กินทุกวันเลย

จิงอ่ะ...อย่าโกหกเรวอนนะ เรวอนไม่ชอบคนโกหกนะ ^ ^ เรวอนยิ้มอย่างร่าเริง ผมดีใจที่ได้เห็นใบหน้าแบบนี้ของเธอ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มและร่าเริงเหมือนกับทุกๆวัน

บทสนทนาของพวกเราเปลี่ยนไปในทางที่สนุกสนานจากที่ทุกๆวันแทบจะคุยแต่เรื่องงานกันตลอดเวลา แต่หลังจากที่มีเรวอนเข้ามา ความสนุกสนานและความสดใสก้เริ่มก้าวเข้ามาในวง SuperJunior อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และผมก็ดีใจที่เรื่องราวทุกอย่างมันเป็นแบบนี้

*****************************

งานเลี้ยงต้อนรับ Super Junior คนที่ 14 ผ่านไปด้วยดี เรวอนได้เข้ามาเป็นสมาชิกในวงอย่างถาวรแล้ว ผมเองแทบไม่อยากจะคิดว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไง ผมเองคงไม่สามารถเล่นกับเค้าได้เหมือนเดิม ไม่สามารถดูแลเค้าได้อีก เพราะเค้าเองก้มีคนที่ดูแลและเอาใจใส่อย่างพี่ฮันคยองอยู่แล้ว...

เฮ้ยยย!!!...ฮยอกแจ ทำไมวันนี้นายเอาแต่เหม่อล่ะห๊ะ!! มีเรื่องอะไรไม่สบายใจเหรอไง วันนี้น่าจะเป็นวันที่น่ายินดีนะเว้ยย ดงแฮเดินเข้ามาหาผมถามอย่างเป็นห่วง

ป๊าววว...จะมีอะไรล่ะวะ ก้แค่มองฟ้ามองดิน

เอ่อ...ที่นี่อยู่ในร่มนะแก จะไปมองฟ้ามองดินที่ไหน - - ดงแฮเตือนสติผมที่กำลังเหม่อลอยอยู่ อ่ะใช่สิ..เราอยู่ในร่มนี่หน่า แถมอยู่ในห้องซะด้วย แล้วเราจะไปมองฟ้ามองดินที่ไหนล่ะเนี่ย - -

เอ้อ!!...เดี๋ยวพรุ่งนี้ก้มีคอนฯเปิดตัวเรวอนนี่รีบนอนเหอะ ตอนเช้านายมีจัดรายการ Kiss The Radio ด้วยนี่หน่า...เดี๋ยวถ้านายไม่ตื่น พี่ลีทึกต้องโวยอีกแหงเลย รีบไปนอนเหอะ ดงแฮไล่ผมให้ไปนอน ใช่...ผมต้องรีบนอนด้วยสิ มัวแต่คิดแบบนี้เดี๋ยวพรุ่งนี้ก้ตื่นไม่ไหวพอดี

อ่ะโหยว...พี่ฮยอกแจ ยังไม่นอนอีกเหรอ? เด๋วพุ่งนี้ก้ไปทำงานไม่ไหวหรอก!! เรวอนเดินออกมาเรียกผมซึ่งกำลังจะเดินเข้าห้องพอดี พี่ลีทึกจัดให้ผมนอนห้องเดียวกับเรวอน

อ่ะ...พี่กำลังจะเข้านอนพอดีเลย ไปๆๆๆ เด๋วพุ่งนี้พี่ลีทึกโวยพี่ตายเลย - - ผมดันเรวอนเข้าไปในห้อง ตอนนี้ในหัวคิดเรื่องอะไรต่างๆมากมาย ดึกแล้วก้ยังไม่หยุดคิด...จนถึงเวลาเข้านอน

***** เช้าวันต่อมา *****

ผมตาค้างยันสว่าง...ทำไมมันนอนไม่หลับ นอนห้องเดียวกับซองมินไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย แต่ทำไมนอนกับเรวอนแล้วเป็น ไม่เข้าใจ....ผมเองก้พยายามไม่คิดอะไรเกี่ยวกับเค้า แต่ทำไมมันห้ามใจตัวเองไม่ได้ไม่รุ้

ผมอาบน้ำแต่งตัวออกมารอพี่ลีทึกอยู่ตรงหน้าห้อง...พร้อมจะไปสถานี KBSที่นี่ก้เป็นอีกสถานที่หนึ่งที่ทำให้ผมไม่สบายใจเป็นที่ สิ่งที่ผมอยู่แล้วสบายใจที่สุดคือบ้าน SJ ที่เดียวเท่านั้น

เมื่อมาถึงที่สถานี KBS ตอนนี้เป็นเวลา 9 โมงแล้ว...เป็นแน่ที่นักจัดรายการต้องมาก่อนเวลา แขกรับเชิญวันนี้เป็นซองมินกับดงแฮ ทั้ง 2 คนจึงออกมาพร้อมกับผมด้วย อีก 1 ชั่วโมงจะถึงเวลาจัดรายการ Kiss The Radio จะจัดตั้งแต่ 10 โมงถึงเที่ยงวัน โดยมีผมกับพี่ลึกเป็นคนจัดรายการ การที่ทางสถานี KBS ชวนพี่ลีทึกมานั้นไม่แปลกหรอก แต่ทำไม...ต้องชวนผมมาด้วย ไม่เข้าใจ

ลีทึกน่ารักที่สุดเลย >/////<

ชอบลีทึกที่สุดเลยนะ

ให้ลีทึกจัดรายการคนเดียวก้พอแล้ว

อย่าเอาลีฮยอกแจมาเลย ให้ลีทึกจัดคนเดียวก้พอแล้ว

KissThe Radio สนุกสนานได้เพราะมีพี่ลีทึกค่ะ ^ ^

ผมอ่านข้อความบนใบแฟกซ์ที่ส่งมาจากทางบ้านเป็นสิบๆใบ เนื้อหาในนั้นพูดถึงพี่ลีทึกทุกใบ ไม่มีผม...มันไม่จำเป็นต้องมีหรอกคนอย่างผมน่ะ จิงๆแล้ว...ให้พี่ลีทึกจัดการการคนเดียวเรทติ้งคงดีกว่าที่มีผมอยู่เท่าตัวแน่ๆ ใช่!!...ลีฮยอกแจคนนี้ไม่มีความสำคัญ ลีฮยอกแจคนนี้ไม่มีค่าอะไรเลยแม้กระทั่งคนที่ตัวเองรั เค้ายังไม่เห็นความสำคัญ

เฮ้ออ!!! เอาเถอะวันนี้สู้กับงานต่อไป 555+ ผมหัวเราะกับตัวเอง ถึงแม้ว่าจะเป็นแบบนี้ยังไงผมก้จะทำงานของผมให้ดีที่สุด

เวลา 10 โมง..ผมต้องเข้าประจำห้องอัดรายการ มีแฟนคลับE.L.F มาคอยให้กำลังใจพี่ลีทึกอยู่มากโขเลยทีเดียว เกือบเที่ยงก้เสร็จงาน วันนี้รู้สึกเหนื่อยชะมัดเลยไม่รู้ว่าเป็นอะไร

ไม่รู้ว่าฮยอกแจจะมาทำไมเนอะ ให้ลีทึกจัดคนเดียวก้โอเคอยู่แล้ว

นั่นสิ..ลีทึกเสียงดีกว่าด้วยเนอะ

เสียงซุบซิบของเหล่าบรรดาแฟนคลับ E.L.F แว่วเข้ามาในโสตประสาทของผม แม้ว่าจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่จัดรายการแต่ผมก้ไม่ได้โกรธหรือเกลียดอะไรพวกเค้า...แต่ผมมองเห็นใครคนหนึ่งหน้าตาคุ้นๆยืนอยู่กลางกลุ่มแฟนคลับ E.L.F โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าคนนั้นคือ...เรวอน

หลังจากจัดรายการเสร็จผมจึงขอตัวกลับบ้านก่อน วันนี้เหนื่อยมากเลย รู้สึกอะไรๆก้ดูแย่ไปหมด ผมจึงบอกให้ผู้จัดการจัดการทางนี้ เพราะเด๋วผมจะกลับบ้านเอง เรวอนตามผมออกมา...

พี่ฮยอกแจ!!~~~~~ เสียงของเรวอนตะโกนเรียกผมจากข้างหลัง เค้าวิ่งเข้ามาหาผม

อ่ะ...จะกลับบ้านกับพี่มั้ยล่ะ? ออกมาแบบนี้แฟนคลับไม่จับได้ก้ดีแล้ว....

ในเมื่อเค้าเกลียดพี่...แล้วทำไมพี่ต้องยิ้มให้เค้า?เรวอนพูดชิงตัดหน้าผมก่อนที่ผมจะพูดอะไรต่อ

พี่ยิ้มวันนี้...ยังดีกว่าที่จะทนยิ้มในวันต่อๆไปวันนี้พี่เต็มใจยิ้มเพราะพี่มีคนที่รักอยู่เคียงข้างเสมอไงล่ะ ผมตอบออกมาจากใจ ทั้งๆที่ตอนนี้ผมเองก้ยังไม่เข้าใจว่าเข้ามาใน Super Junior ทำไมกัน

ทำไมล่ะ!!!???

นั่นสิ...ทำไมล่ะนะ!!??...เรวอนซักวันเธอจะได้คำตอบจากพี่คำตอบของพี่ชายคนนี้ที่รักเธอหมดหัวใจ

พี่ฮยอกแจ....วันนี้พี่เป็นอะไรไปน่ะไม่เห็นเหมือนพี่ฮยอกแจคนเดิมเลย เธอถามอย่างสงสัย ในเมื่อคนๆนี้ไม่มีค่าอะไร แล้วทำไมเธอถึงต้องสนใจด้วยล่ะ

อ่ะ...พี่รู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ ตอนนี้อยากกลับบ้านแล้วล่ะ ผมตอบคำถามเรวอนอย่างขอไปที

งั้นกลับบ้านกัน...เรวอนอยากคุยกับพี่ให้รู้เรื่อง แล้วเรวอนก้ลากผมให้ไปกับเธอทันที

***** บ้านพัก SupeR JunioR*****

พี่ฮยอกแจ...เรวอนอยากจะรู้ว่าทำไมพี่ถึงเป็นคนแบบนี้ ทำไมถึงทนได้ทุกอย่าง นี่ไม่ใช่นิสัยของพี่เลยนะ แล้วไอ้ข้อความพวกนี้มันคืออะไรกัน ทำไมพี่ไม่เคยบอกเรวอน ทั้งๆที่พี่บอกเองว่าถ้ามีอะไรเราจะบอกซึ่งกันและกัน... เรวอนโยนกระดาษทั้งปึกที่เธอถือมาจาก KBSมันคือใบแฟกซ์ซึ่งผมไม่อยากเห็นอีกต่อไป การที่ผมทน...ไม่ใช่เพื่องาน แต่เพื่อคนที่รักต่างหากผมถึงทน แต่ผมบอกเค้าออกไปไม่ได้เท่านั้นเอง

น้ำตาผมเริ่มไหล...ทำไมถึงอยากจะร้องไห้ ทำไมถึงไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น สมองมันตื้อไปหมด แล้วทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับผม เพราะผมเป็นคนที่ไม่มีค่างั้นเหรอ

เรวอน! พี่น่ะเป็นคนไม่มีอะไรดีเลย เป็นคนที่ทำอะไรก้แย่ไปซะทุกอย่าง ทำอะไรก้ไม่เคยประสบความ

สำเร็จ พี่มันไม่มีคนรัก ไม่เหมือนเรวอนหรอกนะ พี่มันโง่พี่รู้ตัว แต่พี่ก้ยังดันทุรังทำต่อไป ผมกลั้นไม่ให้เสียงสั่น เรวอนเดินเข้ามาใกล้ผม

เพราะรัก...เรวอนจึงอยู่เคียงข้างพี่เสมอมาแต่ถ้าต่อจากนี้ไม่มีเรวอน...ขอให้พี่มีความสุขนะอย่าใส่ใจกับสิ่งที่ตัวเองคิดว่าไม่สำคัญอย่าคิดดูถูกตัวเองว่าเกิดมาแล้วไม่มีอะไรดีคนเราน่ะ...เกิดมาทีแรกใครๆก้ไม่มีอะไรดีทั้งนั้นแหละ แต่ว่าเราเองก้สร้างอะไรที่ดีๆได้อีกหลายๆอย่าง ตราบเมื่อเรายังมีชีวิตยู่จนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิต เรวอนเอื้อมมือของเธอมาเช็ดน้ำตาให้ผม เจ้าของมือนี้ที่ผมอยากได้มาเป็นของตัวเอง แต่คงไม่มีหวัง เพราะเธอมีคนทีรักอยู่แล้ว

เอ๊ะ!!? ทำไมเธอพูดแบบนี้ล่ะพี่ไม่เข้าใจนะทำไมเรวอนพูดแบบนี้ล่ะ เธอกำลังจะไปจากผมงั้นเหรอ?

ตอนนี้พี่ไม่เข้าใจแต่ซักวันพี่จะเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างที่เรวอนพูดเอง ^ ^เรวอนยิ้มให้กับผม

พี่ฮยอกแจนอนพักก่อนเถอะ..ดูท่าทางพี่ไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายใช่มั้ย? ผมไม่ตอบคำถามของเธอ ผมเองก้รู้สึกไม่ค่อยดีเหมือนกันตั้งแต่เช้าแล้ว เดี๋ยวเย็นนี้จะมีคอนฯอีก ผมคงต้องพักหน่อยแล้วล่ะ

เด๋วเย็นๆเรวอนจะมาปลุกนะ..ตอนนี้พี่นอนพักให้สบายเถอะ ^ ^ ไปล่ะนะ นั่นคือเสียงสุดท้ายของเรวอนก่อนที่ผมจะหลับไป

....................................................

.................................

...............

......

..

ผมรู้สึกตัวอีกครั้งก้เกือบ 5 โมงแล้วต้องรีบเตรียมตัวสินะ เพราะว่าใกล้ถึงเวลาที่จะไปแสดงคอนฯแล้ว ผมจึงไปหลังครัวเพื่อล้างหน้าล้างตา

ป๊ะป๋า...สอนเรวอนทำข้าวผัดปักกิ่งหน่อยจิ ^ ^ ผมได้ยินเสียงบทสนทนาของคนทั้ง 2 ดังขึ้น

ได้เลยๆ มาๆเด๋วป๊ะป๋าสอนให้ ทำแบบนี้นะ แล้วก้ใส่เครื่องที่เตรียมไว้ลงไป ผมชะโงกหน้าออกไปมอง พี่ฮันคยองกำลังจับมือเรวอนอยุ่ สีหน้าเรวอนดูมีความสุข...แต่ผม อยากจะหนีไปจากตรงนี้ไปให้ใกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

น้ำตาที่หยุดไปพร้อมจะไหลอีกครั้ง ทำไมกันนะ ทั้งๆที่เป็นแบบนี้มันน่าจะดีอยู่แล้วนี่หน่า ทำไมผมต้องร้องไห้ด้วยล่ะ ทำไม!!?

อ้าว..ฮยอกแจนายมาทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ เร็วเข้าไปกันเถอะถึงเวลาแล้ว ฮันคยอง เรวอนมาเร็ววว พี่ลีทึกเดินเข้ามาเรียกผมเพราะเจอโดยบังเอิญ ผมจึงรีบขึ้นห้องเตรียมตัวแล้วขึ้นรถ

***** Music Bang Stage*****

เหล่า Super Junior มาถึงสถานที่แสดงคอนฯอีก 10 นาทีพวกผมถึงจะขึ้น มินแฮ...สต๊าฟของวงก้เดินเข้ามาหาผม ผมรู้ดีว่าเธอชอบผม แต่ผมรักเรวอน....

ฮยอกแจ...เห็นนายนั่งเงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว มีอะไรหรือป่าว ถ้ามา? แล้วนายยังเห็นชั้นคนนี้เป็นคนที่นายรู้จักอยู่ล่ะก้ เล่าให้ชั้นฟังได้มั้ย ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ผมไม่สามารถบอกได้ ทำให้ผมเปิดปากเล่าให้มินแฮฟังคนหมด

เรวอนน่ะเป็นคนไม่ดียังไงล่ะ เค้าถึงไม่รุ้ความรุ้สึกของเธอ...ฮยอกแจ คบกับชั้นเถอะ เธอก้รุ้ว่าชั้นชอบเธอ ให้ชั้นคนนี้ได้ดูแลนายหน่อยได้มั้ย? เปิดโอกาสให้ชั้นที...ชั้นขอร้อง... ผมเริ่มเห็นน้ำตาของมินแฮปริ่มอยู่ที่ขอบตา ทำให้ผมพลั้งปากตกลงไป

หลังจากที่ขึ้นคอนฯเสร็จผมก้เดินลงจากเวที โดยมีมินแฮคอยดูผมตลอดเวลา ตอนนี้แค่คอนแรกฯเรวอนก้มีคนชอบเยอะแยะแล้ว คงไม่ต้องสนใจผมอีก...แต่ผมยังสังเกตเห็นสายตาของเรวอนที่มองผมอยู่ไกลๆ สายตาที่เห็นว่าผมเปนพี่ชายสินะ

ป่ะๆๆ...เสร็จงานแล้ว กลับบ้านกัน แล้วเมื่อเสร็จงายแสดงพวกผมก้นั่งรถบัสที่นั่งขามากลับบ้านทันที

***** บ้านพัก SupeR JunioR*****

ฮยอกแจ...นายคบอยู่กับมินแฮเหรอ?... ซองมินลากผมมาคุยในห้องนอน

ก็..ใช่ ทำไมเหรอ? ผมตอบตามความเป็นจิง

เฮ้อ!!!...นายนี่นะ - -หัดสังเกตอะไรรอบตัวซะมั่งชั้นบอกได้แค่นี้แหละ เพราะชั้นเองก้ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน - - ซองมินพูดเป็นแง่ให้ผมคิด...ให้ผมสังเกตุอะไร?

วันต่อมา...มินแฮก้มาหาผมที่บ้านพัก SJ เพราะผมนัดกับเธอว่าจะไปเที่ยวกัน จากวันนั้นจนถึงวันนี้ผมคบกับมินแฮมาได้หลายเดือนแล้ว...อยู่ดีๆเรวอนก้เดินเข้ามาหาผม ตาของเธอแดงก่ำเหมือนเพิ่งร้องไห้มา แต่เธอก้พูดกับผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนเคย

พี่ฮยอกแจ...เล่นเพลง MY LOVE ให้เรวอน....

อ่ะ..ขอโทดนะคือตอนนี้พี่มีนัดน่ะ พี่ขอตัวก่อนนะ ผมเดินตัวปลิวออกมาพร้อมแรงดึงของมินแฮ ผมดูแล้วว่ามินแฮไม่ค่อยชอบเรวอนเท่าไหร่ แต่ผมคิดว่าการที่เดินออกมาพร้อมกับมินแฮนั้นดีที่สุดแล้ว...

เมื่อผมเที่ยวกับมินแฮเสร็จแล้วผมก้รีบกลับบ้านพัก SJ ทันที...ผมกดกริ่งหน้าบ้านรัวจนซองมินออกมาเปิดให้

นายไปไหนมาห๊ะไอ้บ้า... นั่นคือคำพูดแรกของซองมินที่พูดกับผมตั้งแต่ขายังไม่ก้าวเข้าประตูบ้าน

เรวอนล่ะ....

นายคบกับมินแฮแล้วมาถามหาเรวอนทำไมวะ - - ซองมินทำสีหน้าโกรธใส่ผม